Rozsypaniec 2010 /2/

Jeszcze parę letnich fotek z Bieszczadzkich Spotkań ze Sztuką „Rozsypaniec”. Zostały wykonane w drugim dniu muzycznych zmagań, które odbyły się na scenie przy „Restauracji Bieszczadzkiej” w Dołżycy. Na okrasę dwie miniatury z zestawu wierszy Arkadiusza Stosura, który zdobył drugą nagrodę w konkursie poetyckim „Rozsypane Strofy”.

miniatura bieszczadzka /34/
czas przetoczył się drogą
przez zieleń oko puścił
niebieskie jak niebo
i zauroczył. przez miękkość
traw szłaś świtem. w oczach
dopalał się błękit w ustach
ptaki wiły gniazda z westchnień
i okruchów. dopiero
na połoninie zaczęłaś drżeć.

miniatura bieszczadzka, cisna /5/
parę domów, rozmodleni ludzie
o twarzach z wiatru i słońca
i spokoju kamiennego. w dobroci
się ćwiczą, patrzą na garby
połonin, które strzegą drogi
do nieba. tu rozmawia się
z aniołami o świcie, w rosie
obmywa się twarz w południe
zwiastuje się nadejście burzy,
co oczyści i zbawi człowieka
idącego szlakiem suchych traw.

FOTKI

Rozsypaniec 2010 /1/

Mamy środek zimy, a my na przekór wrócimy do letnich klimatów bieszczadzkich i przypomnimy Bieszczadzkie Spotkania ze Sztuką „Rozsypaniec”. Wygrzebaliśmy z naszych zbiorów fotograficznych jeszcze trochę zdjęć z tej imprezy i przedstawimy je światu. „Rozsypaniec” 2010 roku odbył się w dniach 12-15 sierpnia, między innymi w Dołżycy, na terenie Restauracji Bieszczadzkiej, gdzie zostały zrobione wszystkie przedstawione fotki. Na scenie muzycznej wystąpili: Bieszczadzka Rodzinka Muzykująca, Wołosatki, Cisza Jak Ta, Do Góry Dnem, Yeskiezsirumem, Jolka Sip, Robert Kasprzycki, Michał Łanuszka, Trzech Barów. O szczegółach parodniowych zmagań ze sztuką, nie tylko muzyczną, można przeczytać na stronie organizatora, czyli stowarzyszenia „Moje Bieszczady„. Przy okazji tego wpisu zacytujemy jeden z wierszy Elżbiety Galoch, która zdobyła pierwszą nagrodę w konkursie poetyckim „Rozsypane Strofy”.

BIESZCZADZKIE KLIMATY

Przestrzenie gór wciągają w wieczną grę niedosytu.
To buczyna wokół poczerniałych bacówek
i oczerety przy wodopojach z beżowym oceanem traw.
Nosi się je w sobie, jak wielki kosz maślaków
albo wiązkę chrustu. Stają się przybytkiem pańskim,
w podświadomości wydrukowane
klątwą wrzosowisk i surowymi rzeźbami wędrowców,
sunących nićmi dukatów - w krainę biesów i czadów,
gdzie dzioby cerkwi
łamią chabrową taflę widnokręgu.

Klawiatury gontów
w gamach zbrązowiałych cieni zachodów,
omszałe murki i kamienie
zaplątane w purpurę chaszczy,
grają zieloną chwałę Stwórcy.
Alleluja drzewom, alleluja potokom.

FOTKI