Ach, te Bieszczady /8/

ciemność i świt (tu na pewno jest niebo…)

wędrowcy niosą w sobie ciepło, zmęczenie i mrok.

W pszenicy i życie zatopione kosy, brodzą mężczyźni

w nagości i upale, kobiety czekają z rozpuszczonymi włosami

tęsknie patrząc na płonące połonin. Wilki płoszą się,

w sierści kurz i krew, gubią tropy, zostaje ślad krwi i śliny.

Drzewa zwisają z nieba. Chłopiec rzuca kamieniami w słoneczną rzekę,

echem niesie się śmiech. Turkoce kolejka pod lasem,

drogą idzie staruszka z naręczem chrustu. Wieczorem zapłonie ogień,

Ze szczęścia

Arkadiusz Stosur

Wiersz dostał wyróżnienie na Turnieju Poetyckim „Bieszczadzkie Dusioły” w czasie trwania Festiwalu Sztuk Różnych „Bieszczadzkie Anioły” 2009 r.

FOTKI

Ach, te Bieszczady /7/

tutaj

tutaj

koty chodzą

własnymi drogami

——————————

świerszcz przygrywa do kolacji

kołysząc się na źdźble trawy

——————————————

pająk usypia muchę

w hamaku pajęczyny

——————————————

na prostej linii horyzontu

słońce wschodzi i zachodzi

jak Pan Bóg przykazał

——————————————-

księżyc bezwstydnie

gapi się w okna

—————————————-

pod sklepem

mój Anioł Stróż

sączy

tanie wino

i bawi się w miejscowego

Sokratesa

——————————————

do wieczora ma czas,

nigdzie się nie spieszy

——————————————-

tutaj

rzeka bierze zakręt

ale nie życiowy

i zwalnia swój bieg

w odpowiednim miejscu

i czasie

——————————————————

a jak kogoś trapią wewnętrzne dylematy

to po prostu

wariuje

——————————————————-

bo tak jest normalnie

i po ludzku

—————————————————-

tutaj

Autor: Magdalena Sadowska-Maciejewska. Wiersz dostał wyróżnienie na Bieszczadzkich Aniołach.

FOTKI